Республика балалар һәм яшүсмерләр газетасы
Борын-борын заманда түгел, хәзерге көннәрдә театрлар, музейлар эшләп торган, карусельле, күп төрле атынгычлары белән балалар күңелен җәлеп итә торган парклары булган шәһәрдә бер кечкенә кыз яши.
Рәсим күтәрелеп караган иде, алгы партада утыручы Илһамның ручкасына күзе төште.
Бу – карагай агачы! Ка-ра-гай! Русчасы – лиственница! Көзен саргая һәм ылысларын коя торган бердәнбер ылыслы агач ул карагай.
Әскәрнең өченче сыйныфта укучы Алия апасын өйдә гел мактап кына торалар.
Мәктәп коридоры буйлап атлаганда, завхоз Хисмәт абый «Хенде хох!» дип кычкырган тавышка сискәнеп китте һәм ике кулын берьюлы өскә күтәргәнен сизми дә калды.
Яшәгән, ди, бер Суалчан.
Айтуганның ерактагы дәү әниләренә кунакка барганы юк иде әле.
Уйларыма бирелеп атлый торгач, урам чатына килеп җиткәнмен икән.
Рәмисләрнең күршесендә Сәлимә апа яши.
Шул көннән алып попугайлар короле Ююбуның дәрәҗәсе төште.
Бүгенге көнгә кадәр минем өчен серле бер истәлек булып калган вакыйганы бик еш искә төшерәм мин. Тик аның серенә һаман да төшенеп бетә алганым юк...
Хәким күршеләрен бик ярата. Яратуның төп сәбәбе — алма бакчасы.
Мин уйлый белмәгән әйберләрне уйлый белә иде бу малай.
Мин йөзә белмим. Йөзәргә өйрәнеп тә карадым, барып чыкмады.
Бөкре Чикерткә урта мәктәбе гөж килде.
0
