Республика балалар һәм яшүсмерләр газетасы
27нче ноябрьдә язучы, драматург, журналист, мөхәррир Айгөл Әхмәтгалиеваның туган көне. Игътибарыгызга язучының «Кичер мине, әти!» хикәясен тәкъдим итәбез.
Аның артыннан бүген дә кыргый, дип калдылар. Гадәттәгечә, Рөстәм тагын берни дәшмәде, болай да зур күзләрен тутырып, борылып кына карады.
Быелгы яз әллә ничек кенә килде. Тиз генә, сиздермичә генә.
Көндәшләр дә дуслар булып куя кайвакыт, Айгөл Әхмәтгалиева хикәясе шул хакта.
Әй, яратмыйм да инде шул тарих дәресен.
Яфраклар коела да коела. Алар әле күбәләк кебек бөтерелә-бөтерелә аяк йөзенә килеп сарыла, әле йөзләгән нәни кояш булып, баш очында уйнаклый.
Ильяс кызу-кызу атлаган шәйгә кесә телефонына күз төшереп алды: дәрес башланырга әле ярты сәгатьләп вакыт бар иде.
–Ил-сө-я-әр! – Агач баскычка менеп басам да, ишек ярыгына авызымны куеп, бар көчемә кычкырам.
Бу юлның очы-кырые юк иде, ахыры. Инде икенче тәүлек баралар – диңгезгә җитү түгел, чыпчык тезен күмәрлек инеш очратсалар да бер хәл булыр иде.
Тагын эләгер инде. Берсе чыгып бармак янаган булыр, икенчесе сүзсез генә баш чайкар, өченчесе: "Җитте, бәйләп куям үзеңне!", дип кырт борылып кереп китәр.
Урман читендә кечкенә генә буйлы бер чыршы үсеп утырган. Ул шундый матур булган: ямь-яшел туннан!
Мин көндәлек яза башладым. Яшел тышлы калын дәфтәр кинәт кенә иң якын сердәшемә әйләнде дә куйды.
***
Әнисе күзләрен тутырып Айратка төбәлде. Бу карашка берни белән чагыштырып булмый торган наз да, ана горурлыгы да сыйган иде. Тик нигәдер малайның күңел түрен оялу хисе телеп үтте...
Шулай да була ул...
0
