Манзара

Сәер хәлләр карап тордым, 
Беленгәндә ал таңнар: 
Кочаклашып җырлашалар, 
Яр буендагы таллар. 

Кушымтада кушылалар 
Мәкам белән камышлар: 
Монда тудык, монда үстек, 
Тумыштан дип, танышлар. 

Яфрагың калтырый дип, 
Каен усакны әрли. 
Усак бер сүз дәшми тора, 
Әйтерсең солдат—хәрби . 

Тал- басмада чәчен тарый, 
Су анасының кызы. 
Аңа качып карап тора, 
Күлнең мут бер кондызы. 

Ата үрдәк йөз кычкырды, 
Ана җавап бирмәде. 
Ба-ак, ба-ак, диде, әгәр тотсам, 
Бирәм аның кирәген. 

Былбыл егет кочып үпте, 
Тургай кызын аулакта. 
Яратуы чынлап ахры— 
Оя корган колмакта. 

“Умырт-умырт”, диеп бака, 
Ни әйтергә телидер? 
Менә монсын аңламадым— 
Безнең телләр түгел бер. 

Офык алсу пәрдәләрен 
Тау артына тарттырды. 
Кояш чите күренүгә 
Туар көн дә яктырды... 
Роберт Сәлахиев.