Бер Әтәч очрады миңа бүген.
Акырыплар елап утырган көне.
— Нигә елыйсың, Әтәчкәй? — дип сорадым.
Әтәч томшыгын ачып күрсәтте. Тешләре коелып беткән икән мескеннең.
Әтәч һаман елый: — И-и-и, томшыгым авырта-та. Йоклый алмыйм. Ашый алмыйм. Чукый алмыйм.
— Кем койды соң синең тешләреңне, Әтәчкәй? — дим.
— Конфет күп ашадым. Шоколад яратам мин. Менә хәзер ашый алмыйм, йоклый алмыйм, томшыгым сызлы-ы-ыый, — дип елый Әтәч.
— Син бит Әтәч түгел, улым, елама. Алайса, тавыклар көлер үзеңнән. Әнә Әтәчкәйдән бөтен тавыклар көлә икән хәзер. Елак-елак, елтын колак, Карама таяк, карт әтәч. Гарьлек, хурлык, Бер түбәтәй орлык, — дип, җыр чыгарганнар тавыклар Әтәч турында.
Син бит Әтәч түгел, конфет күп ашама, шоколад сорама. Йә елак Әтәч сыман тешсез калырсың, аннары йоклый алмассың.
Батулла
Нет комментариев