Көмеш кыңгырау

Ат белән эт ничек исемле булганнар?

Борын-борын заманда үрдәк үрәтник, саескан сотник, әтәч әйдәман булган вакытта, барлык хайваннар да урманда яшәгәннәр, ди. Ул вакытта йорт хайваннары, кыргый хайваннар дигән төшенчә булмаган, ди. Әле аларның исемнәре дә булмаган хәтта.

Шу­лай итеп, бер­көн­не бер зур, бер кеч­ке­нә җән­лек үз­лә­ре­нә исем эз­ләп ур­ман буй­лап ба­ра­лар икән. Ка­ра­са­лар, бер аб­зый ар­ба­сы­на утын тө­яп ма­та­ша икән. Шун­нан соң бу ике җән­лек аб­зый яны­на ук кил­гән­нәр дә: “Ай-һай, аб­зый, утын­ны бик күп тө­я­дең, ни­чек тар­тыр­сың ин­де, әл­лә без яр­дәм итик­ме?!” – дигән­нәр. Аб­зый ри­за бул­ган. Шу­лай итеп, зур җән­лек ал­га ба­сып, ар­ба­га җи­гел­гән, ә ке­че­рә­ге арт­тан этәр­гә бул­ган. Аб­зый ар­ба­га – утын­на­ры өс­те­нә ме­неп утыр­ган да, ал­да­гы җән­лек­не мак­тап: “Әй­дә, әй­дә, шәп-шәп, ат­ла-ат­ла!” – дип көч би­реп кай­та икән. Арт­ка бо­ры­лып, бә­лә­кәй­рәк җән­лек­кә: “Син дә бул­ды­ра­сың, шәп этә­сең, әй­дә, эт ар­ба­ны” – дип әй­тә икән.

Шу­лай итеп, авыл­га кай­тып җит­кән­нәр. Бар­лык ха­лык җы­ел­ган. Җән­лек­ләр ту­рын­да: “Нин­ди яр­дәм­че­ләр бу, нин­ди дус­лар бу?” – дип со­рый­лар икән. Аб­зый: “Ме­нә олы­сы­ның исе­ме – ат, чөн­ки ул бик шәп ат­лый, ә ке­че­се­нең исе­ме – эт, чөн­ки ул бик әй­бәт этә”, – ди­гән. Ме­нә шу­лай ат бе­лән эт исем­ле бул­ган­нар. Алар, ике дус, әле хә­зер дә авыл­да яши­ләр, ди. Ике­се дә ке­ше­ләр­гә хез­мәт итә­ләр икән.

Ис­лам За­ри­пов, 2нче гим­на­зия, 3Б сый­ныф уку­чы­сы.

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: