Трамвайда барабыз. Миннән бераз гына читтә унбер-унике яшьлек малай утырып бара.
Үзе электрон уенчыгы белән уйный. Менә яңа тукталыш. Халык күп керде. Теге малай янына бер әби килеп басты.
— Улым, аякларым сызлый, урын бир әле? — диде ул ягымлы тавыш белән. (Сөйләшү, әлбәттә, рус телендә барды.)
Үзалдына елмайган баланы алыштырып куйдылармыни. Минуты белән үзгәрде.
— Мин синең улың түгел, — диде ул дорфа гына.
— Бала булгач, якын итеп эндәшүем, — диде әби.
Ә малай:
— Һәм әни миңа барып җиткәнче тормаска, кешегә урын бирмәскә кушты.
Әбигә башка чара калмады, башын иеп, читкәрәк китте.
Безнең телеграм каналга язылыгыз «Көмеш кыңгырау»
Нет комментариев