Көмеш кыңгырау

Сабантуй батыры!

Рузил ничек Сабантуй батыры булды? Рәшит абый Бәшәр хикәясе шул хакта.

Бүген Сабантуй! Кояш Рузилне якты җылы нурлары белән сәламләп каршы алды. Тәрәзә каршында үскән каеннар, чаганнар да, ишегал­дында чыр-чу килгән кошлар да — барысы малайны бәйрәм белән тәбрикләде.

Рузил алдан ук әзерләп куй­ган күмәч валчыкларын чәчәкле газонга сипте. Шуны гына көткәндәй, каяндыр өч күгәрчен очып килде һәм, «гөлдер-гөлдер-гөлдергү» дип, рәхмәтләрен укый-укый, валчыкларны чүпли башлады. Малай, күгәрченнәрнең ашаганын күреп, бик сөенде.

Рузил белән әбисе Сабантуй узачак болынга килеп җиткәндә, бәйрәм башланган иде инде. Ма­лайның игътибарын озын колгада җилфердәп тор­ган әләм җәлеп итте. Татарстан байрагы. Яшел, ак, кызыл төсләр кояш нурларында шундый матур булып уйныйлар, ирексездән ямь-яшел болын буй­лап ап-ак ромашкалар, кып-кызыл сусыл җиләкләр җыярга китәрсең...

Ярышларның иң кызган чагы икән: кем йомырка салынган кашык кабып йөгерә, кем сулы чиләкләр тотып чаба, кем мәйданда көрәшә.

Рузил балалар мәйданчыгын күреп алды да шул якка таба тиз-тиз атлап китте. Мәйданчыктагы малайларның кайсысы машина, кайсысы туп тот­кан. Кызлар рәхәтләнеп шоколад ашый. Әнә ике малай сулы мичкәдә балык тота. Балыклар кулдан ычкыналар да мичкәгә чумалар, алар артыннан малайларның башлары да суга кереп китә.

Бер ишегалдында яшәүче Зөләйха апасын күр­гәч, Рузил кояш кебек балкыды. Зөләйха апасы да малайны таныды. Өстәлдәге кәрзиннән яшькелт-кара роботны алды да Рузил янына килде.

— Исәнме, күрше! Озак йоклагансың бүген. Мә, Сабантуй истәлеге булсын! — дип, малайга робот сузды.

Рузилнең мондый роботы юк иде әле. Булган­нары да ватылып беттеләр. Малай нишләргә дә белмәде. Менә робот. Кулыңны суз да ал. Сабан­туйда алай эшләргә ярыймы соң? Ул як-ягына бо­рылып карады. Рузилнең әнисе, ал эшләпәсен ки­гән нәни Алияне алдына утыртып, янындагы күрше апага нидер сөйли иде. Әнә Марат. Чебен тимәс чер итәр бер елак малай ул. Тагын әнисенең итәгенә та­гылган инде. Кулындагы туңдырмасы күлмәк изүенә аккан.

Рузил роботны Зөләйха апасына кире сузды һәм: —   Мә,   апа!   Мин   бу  роботны   үзем   көрәшеп алам, — диде.

Ул, кыю гына атлап, мәйданның уртасына узды.

Көрәштерүче абый аның каршына кап-кара чәчле таза гына бер малайны китереп бастырды. Рузил шикләнә башлады: «Әгәр җиңелсәм?»

Шунда ул биек колгага кунган күгәрченне күреп алды. Ишегалларында күмәч валчыкларын чүпләгән өч күгәрченне исенә төшерде. Рузилнең кәефе күтәрелеп китте, һәм ул, башын селкеп, борчулы уй­ларыннан тизрәк арынырга ашыкты.

«Юк, бирешергә ярамый! — Рузил сөлге белән таза малайның биленнән кысып алды да аны чирәмгә екты. — Көч бар икән бит. Эх, әни күрсә генә ярар иде!»

Таза малай сикереп торды, Рузилне биленнән алмакчы булды. Үзе мыш-мыш килә, аяк чалыр­га маташа. Рузилнең ачуы кабарды: таза малайны чирәмгә ничек итеп тәгәрәткәнен сизми дә калды. Көрәштерүче абый малайларны аякларына бастыр­ды да җиңүченең кулын өскә күтәрде.

...Рузил әле капчык киеп тә йөгерде. Алдан кил­гән өчен, аңа футбол тубы бирделәр. Йомырка са­лынган кашык кабып чапты — машиналы булды...

Тәмам арып беткән Рузил әнисе алдына бүләк­ләрен китереп салгач, әнисе:

— Булдырдың, улым! — дип, малайның юешлән­гән чәчләрен артка сыпырып куйды.

Малай сөенде. Сеңлесен күреп, уенчык машина­ны Алиягә сузды.

Зөләйха апасы, килеп, малайның кулын кысты:

—  Күрше! Кайда соң роботың?

Рузил яшькелт-кара роботны, бүләкләр арасын­нан табып, һәммәсенә күрсәтте. Бу — аның көрә­шеп җиңгән беренче бүләге.

—   Менә бит, улым, син дә Сабантуй батыры булдың! — дип, әбисе малайны җилкәсеннән сөеп алды.

Ямь-яшел урманнар, ап-ак ромашкалы, кып-кы-зыл җиләкле аланнар алтынсу кояш нурларына кү­мелгән. Көн гаҗәеп матур. Мәйдандагы кешеләрнең күзләренә сөенеч тулган, һәркем көлә, һәркем шат­лана.

Рузилнең баш очыннан гына өч күгәрчен очып үтте. Алар да кулына уенчык робот тоткан малайны котлый иде.

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: