16.02.2015 11:40

Илмир белән Нияз – аерылмас дуслар!

Автор  Нияз ГЫЙМРАНОВ, Алабуга Балалар иҗат үзәгенең «Яшь журналистлар» берләшмәсе әгъзасы, 10нчы мәктәп, 7Е сыйныфы.
Оценить
(0 голоса)
Дус­лар һәр­ва­кыт­та бер-бер­сен аң­лый­лар, кай­гы­ны бер­гә ур­так­ла­ша­лар, шат­лык­лар­га бер­гә сө­е­нә­ләр. Чын дус те­лә­сә нин­ди бай­лык­тан да, ак­ча­дан да ка­дер­ле. Янә­шәң­дә якын дус­ла­рың бул­са, син бер­нин­ди авыр­лык­лар­га да би­реш­ми­сең. Ми­нем дә якын дус­тым бар. Ул – Ил­мир. Без бер­гә уй­ный­быз, ку­нак­ка йө­ре­шә­без, дә­рес­ләр әзер­ли­без. Һәр­ва­кыт бер-бе­ре­без­гә бу­лы­ша­быз, бер­гә­ләп му­зы­ка тың­лый­быз, рә­сем­нәр ясый­быз, компь­ю­тер­да уй­ный­быз. Ил­мир яр­дәм­чел, шат кү­ңел­ле ма­лай. Ул һәр­ва­кыт күр­ше­лә­ре бе­лән исән­лә­шә, өл­кән­нәр­гә яр­дәм итәр­гә ты­ры­ша. Мин аңа нин­ди ге­нә үте­неч бе­лән кил­сәм дә, ул го­зе­рем­не бик тиз баш­ка­рыр­га ты­ры­ша. Аңа яр­дәм ки­рәк бул­ган­да, мин дә җиң сыз­га­нып бу­лы­шыр­га ашы­гам. Ал­ма­гач – ал­ма­ла­ры бе­лән, ке­ше дус­ла­ры бе­лән көч­ле шул.
 
Еще в этой категории: « Канатлар Ми­нем дус­тым »

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить