Көмеш кыңгырау

Үрмәкүч

Ях­шы­лык­ка ях­шы­лык бе­лән җа­вап би­рер­гә ки­рә­ген бе­лгән үрмәкүч турында әкият язган Әлфидә. Укыгыз әле.

 

Яшә­гән, ди, бул­ган, ди, бер үр­мә­күч. Ул җеп­ләр­дән ты­ры­шып-ты­ры­шып төр­ле эш­лән­мә­ләр ясар­га ярат­кан. Тик аның дус­ла­ры юк икән, шун­лык­тан аңа бик кү­ңел­сез бул­ган. Шу­лай кү­ңел­сез­лә­неп утыр­ган­да, алан өс­тен­дә очып йө­рү­че ике кү­бә­ләк­не кү­реп ал­ган үр­мә­күч. Алар бик тә, бик тә ма­тур бул­ган­нар. Бер­се – ак, икен­че­се – кы­зыл төс­тә икән. Шул­чак ак кү­бә­ләк ан­нан:

– Син ниш­ләп шун­дый моң­су? – дип со­ра­ган.

– Чөн­ки ми­нем дус­ла­рым юк, – ди­гән үр­мә­күч.

Кы­зыл кү­бә­ләк­нең үр­мә­күч бе­лән сөй­лә­шеп тә то­ра­сы кил­мә­гән.

– Кү­бә­ләк­ләр үр­мә­күч­ләр бе­лән дус бу­ла ал­мый­лар. Алар без­не үз­лә­ре­нең ять­мә­лә­ре­нә эләк­те­рә­ләр. Тиз­рәк ки­тик мон­нан, – ди­гән кы­зыл кү­бә­ләк.

– Әй­дә, мин си­нең дус­тың бу­лам, очар­га өй­рә­тәм, – ди­гән аңа ак кү­бә­ләк.

Үр­мә­күч бик шат­ла­нып ри­за бул­ган. Яңа дус­ты­на пә­рә­вез­дән яса­ган ша­рын күр­сәт­кән. Бер­гә­ләп ур­ман буй­лап сә­я­хәт ит­кән­нәр. Көн­нең үт­кә­нен сиз­ми дә кал­ган­нар. Шул көн­нән алып алар ае­рыл­мас дус­лар­га әй­лән­гән­нәр. Үр­мә­күч дус­тын гел сө­ен­де­реп то­рыр­га яра­та икән. Ях­шы­лык­ка ях­шы­лык бе­лән җа­вап би­рер­гә ки­рә­ген бе­лә лә ул!

Әл­фи­дә Габд­ра­фи­ко­ва, Ма­ма­дыш шә­һә­ре, 4нче мәк­тәп, 5А сый­ны­фы.

 

Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: